Z drogi

  Piszę do Ciebie ten list odkąd po raz pierwszy zapukałaś do mnie śmiałym pytaniem. Piszę go przez pierwsze zdziwione dotyki, słowa niebaczne, szeptane tajemnice i dzień, w którym dotarło do mnie, że Cię pokochałem. Ująłem pióro, nim pojąłem, kim jesteś i kim się stajesz. Z początku nieśmiało, ze strachem i obawą zaglądałem w przyszłość, nazywając dni następne Twoim imieniem, potem w szaleństwie nazwałem Cię domem. Nadałem imię temu, czego nazwać nikt dotąd nie umiał. Odkryłaś mnie sobą. Odszukałaś mnie dla nas i dla mnie samego, po to, by zabrać siebie stąd, skąd już zniknąć nie możesz. Widziałem jak w cień odchodzisz, pozostawiając dom nasz we mnie.
  Ciało zdradziło mnie, niszczeje, zdaje się być starcze prawie, ty jednak wciąż na ganku w sukience szytej wiatrem wpatrujesz się w ocean. Wiem, to było we śnie, wiem nie umiem przyjść, wesprzeć się na Tobie. Co rano wmawiam sobie, że nie tego chcę dla Ciebie, powoli schodząc w ciemność i drogi bez powrotu. Uśmiech twój nieśmiały wciąż znajdują moje oczy i zmarszczek ukochanych cienkie linie, uśmiechem tym do życia obudzone. Dom z sobą niosę, w domu zaś krzesła, aksamitem wspomnień wyściełane. Jeden kawy łyk podzielił nasze drogi, w jednym niebyciu jutro się zamknęło.