Smutek?

  Ty musisz nosić wielki smutek w sercu. - Zatrzymało mnie to zdanie rzucone nieoczekiwane w trakcie rozmowy, przez w zasadzie obcą osobę. Rozdrażniło mnie, przestraszyło swoją bezpośredniością. Nie lubię, kiedy podchodzi się do mnie tak blisko zdaniem oznajmującym, wolę te zakończone znakiem zapytania, one pozostawiają mi pewien wybór. To, że zazwyczaj nie odpowiadam jest zupełnie inną sprawą. Przyzwyczaiłem się do samotności świata poukładanego we mnie w dźwięki i barwy. Słowa są produktem ubocznym, odpadem, żałosną próbą dialogu. Monologi pozostawiam spotkanym przygodnie mówcom, wychodzą im znakomicie.
  Nie wiem, co jest takiego we mnie, że przyciągam połamane nieszczęściem kobiece życiorysy, półpijane zwierzenia sfrustrowanych, żonatych męczenników. Nie wiem skąd taka wiara, że je zrozumiem! Nie jestem chodzącym gabinetem dyżurnego terapeuty, ani konfesjonałem gwarantującym anonimowość. Nie potrafię nikomu pomóc, sam sobie nie potrafię. Nikogo to jednak nie obchodzi, przerzucają gruz ze swojego ogródka wprost do mojego plecaka, a ja słucham. Przejmuję się, bo nie potrafię pozostać obojętnym. Pozwalam wyssać z siebie nadzieję, której tak żałośnie mało pozostaje dla mnie samego. Potem odchodzą lżejsi nie pamiętając, już po chwili, dlaczego. Zapominają, że ich ulga ma twarz, wpierdalają się przede mnie w kolejkę do kasy, drą się i stukają w czoło wymuszając pierwszeństwo na skrzyżowaniu, albo wpychają na barierkę bezmyślnie wyprzedzając na autostradzie. Mimo to lubię ludzi, wierzę głęboko w ich nieograniczone możliwości, siłę, jaką daje pewność w to, że marzenia mogą się spełnić, także te z pozoru nierealne, dobroć i wrażliwość drzemiącą w każdym człowieku. Wierzę w świat inny, niż ten od pierwszego do pierwszego, a smutek… Smutek jest miarą moich klęsk i tęsknoty. Wiara, bowiem jest tworem niezależnym, bez odniesienia do nagromadzonych doświadczeń.
  Paradoks, jak można wierzyć w innych nie wierząc w siebie? No to jest kurde właśnie wiara – paradoks. Wprost proporcjonalny do akceptacji zadyszki, jaka mnie chwyta między piętrami, kiedy niosę byle jaki ciężar. Kołatania szamoczącego się serca między chciwie chwytanymi oddechami i natrętnej myśli, że to Ty jesteś moim największym niespełnieniem. Wiem to, nie mogąc zapomnieć. Piszę, więc do i dla  Ciebie z Twojego powodu…