Beztlenowce

Jak duszno,
Oddech ucieka, nad miarę stalową obręczą ściśnięty,
Przestraszony, na moment, chowa się u Pani.
Spokojny jestem, wiem, że jeszcze wróci,
To tylko Tytanowi, który ze mną mieszka
Zebrało się na przyjacielskie gesty.
O, już świstem daje znać, że wraca,
Już lżej, już tak nie boli życie,
Chociaż przed nieuchronnością swoją,
Kazało, jeszcze chwilę temu, zgiąć kolana.
Słodki jest ten pierwszy łyk powietrza.
Smakuje pocałunkiem, który Panią tak przeraził
Połączył w bolących niepewnością skroniach.
Za chwilę zasnę, dając odetchnąć także sercu,
Co żebrze i błaga o odpoczynku jedną chwilę.
Zupełnie tak jak wtedy,
Kiedy od strachu rozkołysanym odchodziła Pani mostem.