Lubieżna gawęda

Pani tak rozpustnie patrzy na mnie,
Wargi końcem języka głaszcze.
Rozchyla je, wilgotne, błyszczące,
Bez dwuznaczności, dosłowne.
Pewna pokusy przede mną roztoczonej,
Zafalowała z niecierpliwości pani pierś.
Dla siebie jednak masz to ciało roztańczone,
Swoim obrazem rozbudza pani w sobie chuć.
Niechże, więc bierze pani, to co swoje
I to, w czym rodzi się tak jawna chęć,
Bo to tylko jedno z nas, nie dwoje.
Bez wzajemmności, ośmieliłbym się rzec.
Nim dym mnie schowa za zasłoną swoją,
Nim zdąży pani smutek zamienić w wstręt,
Niech idzie pani swoją drogą,
Ośmielam się raz jeszcze rzec.