Uzupełnione prozą, czyli filozośka raz jeszcze

Idę coraz wolniej kroki stawiając,
W dłoni kostur z ręką zrośnięty
Rytm wybija ziemię smakując.
Przesiąka drogą nie syty podróży.

Sękiem każdy zakręt w nim odciśnięty.
Każda prosta liściem naznaczona.
Ty na nim kolorem zakwitasz,
Kto inny hubą przyrósł na zawsze.

Wydaje mi się, że jeszcze coś mówię,
A to gałęzie skrzypiąc rosną we mnie,
Czas nie przyśpiesza już, zwalnia
Kostura rytm z wolna w echu gaśnie.

Czas i życie. Dwie rzeczy, które człowiek połączył w jedno. Sprzągł przemijanie z odliczaniem. Podzielił okrąg małymi przecinkami, powymyślał mechanizmy z coraz większą dokładnością odmierzające odległość, jaka je na tym okręgu dzieli. Dlaczego? Po co?
Zawsze uważałem „czas”, ten odmierzany, wyliczony za sztuczny twór właściwy dla rozwijającego się cywilizacyjnie gatunku. Czas stał się dla nas niezbędnym elementem życia. Określa położenie lini życia względem osi czasu i kariery.
Oś kariery należy traktować indywidualnie, każdy z osobna określa, czym ta „kariera” jest. Uogólniając można by ją było nazwać sensem, chociaż może to zbyt abstrakcyjne pojęcie i dla wielu z nas oznaczona jako wartość „X”. Wartość nieznaną, a potrzebną przecież do samookreślenia, a więc podlegającą wzorowi na sens, czyli „X”. Co by musiało znaleźć się w takim wzorze? W jaki sposób określić sens? Co jest ważne? My go określamy, czy to on nas?
Pytania, pytania tak banalne, że się nad nimi nie zastanawiamy. Oczywiste jest tylko istnienie, ale istnienie nie jest stałą. Istnienie to zmienna, na którą ma wpływ wspomniany przeze mnie ludzki wynalazek „czas”.

„Kwadratura koła”, pomyślicie i ja się zgodzę, że to brednie, ale jeżeli zastąpię czas zwykłym przemijaniem, które ze swojej istoty dźwiga pierwiastek śmierci, ale nie jest napiętnowane schizofrenicznym tykaniem zegara wszystko wraca na swoje miejsce i można przestać grać na „czas”, można zacząć żyć.
Nie wymyślam świata od nowa, wystarczy rozejrzeć się dookoła, a zobaczycie ludzi, którzy właśnie tak przeżywają życie. Nie są ograniczeni czasem, często mówi się o nich dziwacy, pasjonaci, oryginały, nieprzystosowani, nadwrażliwcy. Zbyt często kwitujemy ich pobłażliwym uśmiechem zarezerwowanym dla nieszkodliwych wariatów. Żyją swoim życiem, albo we własnym świecie – tak się mówi.
Nie namawiam was do porzucenia czasomierzy, spóźniania się na spotkania, zapominania o „chlebie”, chcę tylko powiedzieć, że czas jest przesiąknięty strachem, a strach nie pozwala żyć. Nieświadomość przemijania i zdanie się tylko na odliczanie czasu między „tym i tamtym”, zabija w nas życie na długo przed tym nim nas dosięgnie koniec tej przygody. Przygody jedynej w swoim rodzaju, z której nie ma poprawki, nie da się jej po raz drugi ułożyć lepiej. Świat to wspaniale, cudowne miejsce, to piękno jest naszym domem, w którym rozstawiamy swoje meble, one ze swojej natury też są niepowtarzalnej urody i wdzięku.
A może trzymasz je w przechowalni? Ciekawe, na co czekasz?