Zapomnienia…

Topolową aleją pędzi wiatr
Rozczesując o pnie złotolistne warkocze
Pędzi ku bramie śmiejąc się głośno
Budząc uśpione, wiosenne marzenia.
W okno uderza nieujarzmioną dzikością,
Sny przenika, znosi ostatnie granice.
I już w sobie biegnę, pędzę ku niemu,
Strząsając ostatki nocy po drodze.
Może mnie mniej przez to,
Lecz tym bardziej jestem.