O czymś

Slowa potrafią zaboleć, nie dlatego, że niosą ze sobą złośliwość, czy przykrość, ale przez bliskość rzeczywistości. Takie słowa są nazbyt znajome, za bardzo “moje” one są niż “cudze”. Zapewne jest też tak z tymi ode mnie. A kot siedzi na biurku i domaga się uwagi. Już piszę jedną ręką. Druga nieopatrznie, przez chwilę, znalazła się w pobliżu jego głowy i została sprowadzona do roli poduszki. Miauczy, to też słowa, więc i ja odzywam się do niego. Za chwilę wejdzie mi na kolana, zaczaruje mrucząc. Wtedy wstanę i pójdę do salonu, włączę muzykę, lubi Pat’a Metheny, potem zajmę miejsce w fotelu, a on rozłoży sie na moich kolanach ponownie, już wygodnie, pewnie, bez zadrości. Nie lubi komputera i stukania klawiszy, znikam mu wtedy z oczu. Jak już będziemy siedzieć on zamiauczy ostatni raz przed zaśnięciem i z kuchni przydrepta drugi. Przeciągając się odpowie coś z progu, zaanektuje sąsiedni fotel, zwinie się w kłębek i zasną obaj. Ze stolika obok wezme książkę, którą kupiłem przedwczoraj - ”Kapłan” Krzysztofa Kotowskiego i zniknę pozostwiając dłoń w rzeczywistości, by mogła przez sen upewnić go, że jestem.