Niedomówienia

Na sznurach bielą rozsiadły się prześcieradła
Ich rozkołysane wiatrem skrzydła bledną

Wilgotne jeszcze pamięcią zaspanego wczoraj
Pod drewnianych szczęk uściskiem schną najszybciej

Zdawać by się mogło, że w szamotaninie swojej szepczą
Nikt jednak nie wie, co i komu, więc mówi się – szeleszczą

I tak z tym szumem na papier zwęgla się to, co było wierszem
I tak wśród nocy pierwszej ich świeżość przeszywa dreszczem.